Koncepcja: Polski

Tytuł roboczy: S.H.O.A.H.
Europejski Projekt Medialno-Artystyczny Na Rzecz Pokoju i Pojednania, opracowany i nadzorowany przez Wilfrieda Agricola de Cologne

Wprowadzenie
Wilfried Agricola de Cologne jest artysta związanym z Kolonią. W latach 1993 i 1998 rozpoczął realizacje swojego projektu upamiętniającego, pod tytułem: Żyjący pomnik – projekt upamiętniający, przeciw zapomnieniu, rasizmowi, ksenofobii i antysemityzmowi –> http://www.a-virtual-memorial.org/bubis/documentation.htm
Realizowany pod patronatem Ignatza Bubisa Prezydenta Central Jewish Counicil w Niemczech, –> http://www.a-virtual-memorial.org/bubis/inmemoriam.htm –
Od 1995 roku projekt wziął udział w 43 wystawach w Polsce ( Auschwitz, Majdanek, Kraków), w Czechach (Terezin), i Niemczech (Berlin, Hamburg, Kolonia, Hannover, Leipzig).
W 2000 roku Agricola de Cologne podjał decyzje o tym że skoncentruje się na własnej twórczości. Kontynuował prace nad koncepcją projektów „upamiętniających”, posługiwał się przy tym nowymi mediami, między innymi zrealizował bazujący na internecie projekt, zatytułowany: Wirtualny Pomnik – projekt upamiętniający, przeciwko zapomnieniu i ku człowieczeństwu” www.a-virtual-memorial.org –
Projekt trwa do dnia dzisiejszego. Jak niewielu innych artystów Agricola de Cologne praktykuje idee upamiętniania jako formę wyjściową do tworzenia sztuki współczesnej przy użyciu nowych mediów, przy czym aspekt sztuki video jest szczególnie ważny w jego twórczości artystycznej, a także w pracy kuratorskiej na polu sztuki nowych mediów.

Projekt wystawy
–>Rys historyczny
Upadek muru berlińskiego (1989 r.) był pod wieloma względami epokowym wydarzeniem. Wszyscy eksperci zgadzają się, że bez upadku muru zapomniano by o Holokauście i związanej z nim historii, o pogromie Żydów europejskich, ale również o Sinti, Romach i innych grupach prześladowanych przez nazistów, ponieważ odeszliby ostatni, którzy przeżyli, a autentyczne wspomnienia byłyby przekazywane wyłącznie za pośrednictwem dokumentów. Upadek muru berlińskiego zmienił tę sytuację, ponieważ sprawił, że miejsca pamięci w Niemczech Wschodnich i we wschodniej Europie stały się dostępne dla odwiedzających, co uwrażliwiło społeczeństwo na ten szczególny rozdział historii europejskiej, a co za tym idzie zmieniło sposób myślenia w Europie Zachodniej tak, że historia nazizmu i zbrodni związanych z tym systemem trafiły do publicznej świadomości (por. pomnik pomordowanych Żydów europejskich w Berlinie).
W efekcie wprowadzenia swobody podróżowania pomiędzy krajami Europy, obecnie wszystkie zainteresowane osoby mogą odwiedzić miejsca grozy, takie jak Dachau, Terezin czy Auschwitz, i na własne oczy dostrzec, co oznacza eksterminacja istot ludzkich na skalę przemysłową, nawet jeżeli przekracza to wszelkie wyobrażenia. Obecnie istnieje szansa, że te karty historii nazizmu zostaną przekazane z pokolenia na pokolenie – historii, która nie stanowiła wyłącznie lokalnego zjawiska w Niemczech, ale która leżała u podstaw współczesnej historii całej Europy, ponieważ ideologia faszystowska odcisnęła piętno na wszystkich państwach europejskich. Taki właśnie jest kontekst historyczny tego projektu.

–>Koncepcja
W odróżnieniu od analogicznych mediów statycznych, takich jak malarstwo czy rysunek, film w większym stopniu umożliwia wielowymiarowy przekaz artystyczny, a zatem również o wiele lepiej odzwierciedla procesy wewnętrzne i zewnętrzne; ponadto, film przedstawia ekspresję i język współczesnych pokoleń młodzieży.

Projekt wystawy koncentruje się na cyfrowej sztuce video, jednak na późniejszym etapie może być rozszerzony o inne cyfrowe media, takie jak działania multimedialne czy instalacje.

Projekt ma na celu objęcie i przedstawienie artystów pokolenia powojennego (od zakończenia Drugiej Wojny Światowej do dzisiaj), tworzących sztukę video posługujących się tzw. „nowymi mediami”; w szczególności skierowany jest w stronę najmłodszego pokolenia, które obecnie studiuje na uczelniach artystycznych. Do uczestnictwa w projekcie zaproszeni są zatem zarówno profesjonalni artyści, jak i studenci wyższych uczelni artystycznych z całego świata, w szczególności z Izraela, Stanów Zjednoczonych i państw europejskich.
Pojawiają się pytania: w jaki sposób artyści, którzy nie doświadczyli prześladowań nazistowskich czy eksterminacji Żydów poradzą sobie z wiedzą historyczną w sytuacji, gdy dystans czasu i przestrzeni nieustannie się zwiększa; jakie znaczenie ta historia ma dla nich osobiście, dla ich społeczeństwa lub narodu, czy dla ich historii; wreszcie, w jaki sposób przerażające wydarzenia z przeszłości wiążą się ze współczesnością – historia to podstawa dla formułowania zróżnicowanych opinii i sposobu myślenia.

Powstają jednak również takie pytania jak to, jakimi narzędziami artystycznymi można się posłużyć do przekształcenia osobistych spostrzeżeń w sztukę.

Dlatego też planowany projekt nie ma na celu podjęcia kolejnej nieudanej próby wizualizacji Holokaustu, tym razem przy użyciu nowych mediów, ale ma zbadać, w jaki sposób różne pokolenia do dzisiaj mierzą się z kontekstem historycznym Zagłady, z ludobójstwem jako narzędziem terroru państwa i z przekraczającym ludzkie pojęcie nieludzkim zachowaniem – oczywiście nie uogólniając – oraz w jaki sposób słowo „SHOAH” jest dziś postrzegane w kontekście eksterminacji Żydów, ich dążenia do przeżycia i historii do dnia dzisiejszego.
W zamierzeniu projekt ma obejmować wyłącznie prace video wykonane i wyprodukowane po roku 1989, a zatem prace, na które rewolucyjny wpływ wywarły zmiany polityczne, kulturalne i społeczne po upadku muru berlińskiego oraz jednoczesny gwałtowny rozwój technologiczny, skutkujący digitalizacją mediów również w obszarze sztuki współczesnej, oraz/lub prace wykonane specjalnie na potrzeby projektu.
Ponieważ jest to wystawa sztuki współczesnej, adresowana jest do otwartej i skłonnej do refleksji publiczności, gotowej do pogłębionej i intensywnej dyskusji na tematy poruszane przez prace, jak również na temat samych prac, za pośrednictwem imprez towarzyszących, takich jak wykłady, warsztaty itp.

Przestrzeń wystawy może obejmować zarówno tradycyjne miejsca prezentowania sztuki, takie jak muzea czy galerie, jak i inne lokalizacje, jak miejsca pamięci czy obiekty przemysłowe, tak by w czasie wystawy miejsca te zmieniły swoje przeznaczenie.
Inauguracja wystawy planowana jest w Niemczech – w Berlinie lub Kolonii; tymczasowa data ustalona będzie na jesieni 2010 r. lub później, w 2011 r., po czym wystawa zawita do krajów europejskich i poza Europę.
Projekt zostanie zrealizowany na zasadach „networkingu” jako nowej formy współpracy międzynarodowej w ramach struktur [NewMediaArtProjectNetwork]||:cologne, eksperymentalnej platformy artystycznej i nowych mediów. Jej założyciel i dyrektor, Wilfried Agricola de Cologne, zajmie się przygotowaniem, nadzorem, organizacją i koordynacją projektu.

Wystawa będzie finansowana i realizowana ze źródeł publicznych i prywatnych na poziomie krajowym i europejskim.

[Tłumaczenie --> Roch Forowicz]